Loslaten is voor losers

Er is mij misschien wel honderd keer gevraagd of ik iets wilde schrijven op Lsltn.nl. Ik heb het tot nu toe weten te voorkomen. ‘Te druk’, zei ik dan. Of: ‘Oeh, even kijken of ik een gaatje kan vinden in mijn agenda.’ Op een gegeven moment zei ik tegen de baas van Lsltn.nl: ‘Je moet het idee dat ik ooit nog wat op je website ga schrijven losss-latennnn.’

Enorm geestig, al zeg ik het zelf. En effectief: daarna begon hij er nooit meer over. Hij is namelijk heel goed in loslaten, dus als je er veel mee bezig bent, kun je het op den duur wel. 

Dat van dat ik het zo druk had, was eigenlijk een leugen. Niet dat ik het druk had, maar dat dat dat de reden was dat ik niks op deze website schreef. De waarheid is: ik heb helemaal niks met het concept loslaten. Bij loslaten moet ik denken aan dat je samen een romantische bergwandeling maakt en dat een van de twee struikelt en bijna het ravijn inkukelt, maar dat je hem nog net bij zijn pols kunt grijpen. En dat je dan na een tijdje het gevoel krijgt dat er geen bloed meer door je vingers stroomt en dat je handen ook heel glibberig worden van het zweet dat je dan roept: ‘Schatje, ik hou het niet meer vol, ik moet je loslaten!’ Daar ligt dan de liefde van je leven diep in het ravijn. Oké, misschien heb ik teveel soaps gezien. En dat loslaten is natuurlijk ook niet zo letterlijk bedoeld.  

Maar bij het overdrachtelijke loslaten heb ik ook geen goed gevoel. Dan moet ik denken aan de vrouwtjes in flodderjurken met lange hennarode haren die ik mijn studietijd weleens tegenkwam. Die zeiden: ‘Als je niet van jezelf houdt, houdt de wereld ook niet van jou.’ Of: ‘Wat je loslaat, komt naar je toe.’ Ik heb dat dus een keer geprobeerd, hè. Ik was stapelverliefd op iemand, echt sta-pel-verliefd. Maar hij niet zo op mij, helaas. Dus ik dacht: ik laat hem los en dan komt hij naar me toe. Ik laat hem vrij en dan wil hij mij. Ik stop met bellen en liefdesbrieven sturen en op onverwachte momenten bij hem voor de deur staan. En dan staat hij over een tijdje bij mij voor de deur. Dan ziet hij vanzelf in dat ik de ware ben, dat we voor altijd samen moeten zijn, dan wil hij met me trouwen, kinderen krijgen etc. etc.

Er gebeurde niks. Ik liet hem los, maar hij kwam in geen enkel opzicht naar me toe. Iedere keer als de bel ging dacht ik: Ha! Daar zul je hem hebben. Maar dan was het bijvoorbeeld iemand die kwam collecteren voor Amnesty of de benedenbuurman die kwam klagen dat zijn huis was overstroomd omdat het deurtje van mijn wasmachine per ongeluk was opengesprongen. Maar nooit de man van mijn dromen. Die was intussen vrolijk verder aan het feesten, kwam een leuk chickie tegen, wilde voor altijd samen met haar zijn, trouwen, kinderen krijgen etc. etc.

Sindsdien heb ik het gehad met dat loslaten. Dromen komen niet vanzelf uit, daar moet je voor vechten. En wat je hebt, dat moet niet loslaten, dat moet je juist vasthouden. Met alle macht! Loslaten is voor losers. Het werd mijn levenshouding en ik ben er misschien ietwat drammerig van geworden, maar het heeft me wel veel gebracht. Als ik iets wil, dan rust ik niet voordat ik het heb. Dat geldt in de liefde, maar ook in mijn werk. Heb ik aan het begin van het jaar een bepaalde omzet voor ogen, dan maakt het me niet uit dat ik weken achter elkaar zeven dagen per week moet werken, dat de vakantie er dat jaar bij inschiet en dat mijn vrienden om een recente pasfoto vragen, zodat ze weten hoe ik er ook alweer uitzag. Ik zal dat bedrag het jaar erop op mijn jaarrekening zien staan, hoe dan ook.

Misschien vraagt u zich nu af: word je daar gelukkig van? Dat is een pittige. In sommige opzichten wel. Ik ben trots en blij met wat mijn gedram tot nu toe heeft opgeleverd, zowel in werk- als privésfeer. Maar ik heb wel erg vaak last van mijn schouders en mijn nek en soms moet ik een beetje hyperventileren. Een enkel keertje zwalk ik door de gangen van kantoor omdat ik gewoon duizelig word van alles wat ik doe. Steeds meer mensen in mijn omgeving zeggen dat ik wat vaker ‘nee’ moet zeggen. En ook dat ik eens een keer moet loslaten. ‘Tsk, loslaten is voor losers,’ zeg ik dan uiteraard. 

Een paar maanden geleden bekroop mij toch het gevoel dat als ik het eens voorzichtig zou proberen, dat loslaten, dat ik dan meer zou kunnen genieten en dat ik ‘s avonds minder uitgeteld op de bank zou neerstorten. Daarom besloot ik begin 2009 dat loslaten mijn ding werd. En dat ik door los te laten meer ontspannen en nóg gelukkiger zou worden. Maar we zijn nu dik zes weken verder en ik heb nog steeds heel veel te doen. Ook heb ik nog steeds last van mijn schouders en mijn nek. En als ik er dan aan denk dat ik ook nog moet loslaten, ga ik een beetje hyperventileren. Mijn voornemen om los te laten is een extra stressfactor geworden. Naast alles wat ik al moet van mezelf, moet ik nu ook nog eens loslaten. En ik heb eerlijk gezegd geen idee hoe dat moet.

Deze column is geschreven voor Lsltn.nl.